Żołnierz – obrońca ojczyzny czy posłuszne narzędzie systemu?

Od dziecka wpaja się ludziom, że żołnierz to bohater, który broni ojczyzny, poświęca się dla narodu i stoi na straży wolności. Tę narrację podsycają historyczne opowieści o “bohaterskich czynach”, przemowy polityków oraz pomniki wznoszone ku chwale tych, którzy polegli „za kraj”. Ale czy tak jest naprawdę? Czy żołnierz rzeczywiście walczy za ojczyznę, czy może raczej za interesy tych, którzy wysyłają go na wojnę?

Przyjrzyjmy się faktom, a nie mitom.

Ludzie często postrzegają żołnierzy jako walecznych wojowników, którzy świadomie podejmują decyzje o obronie swojego kraju. W rzeczywistości żołnierz to przede wszystkim posłuszne narzędzie systemu, które nie podejmuje decyzji, lecz wykonuje rozkazy.

• nie wybiera, z kim walczy – zostaje wysłany tam, gdzie każe mu dowództwo, bez prawa do kwestionowania sensu misji,
• nie walczy za ojczyznę, lecz za interesy polityczne i gospodarcze – gdyby rzeczywiście chodziło o obronę, żołnierze nie byliby wysyłani do napaści na inne kraje, a przecież cała historia pełna jest konfliktów, gdzie “obrońcy” w istocie byli agresorami,
• jest trenowany do podporządkowania, a nie do myślenia – wojskowa struktura opiera się na bezwzględnym posłuszeństwie, nie na indywidualnym podejmowaniu decyzji.

Dodatkowo smaczku całej sprawie dodaje fakt iż wszyscy tłumaczą  potrzebę istnienia armii, koniecznością obrony „ojczyzny”. Skoro wszystkie armie mają służyć temu celowi, to kto ma być tym agresorem?

Jeśli żołnierz ma być “obrońcą wolności”, to jakim sposobem jego głównym zadaniem jest wykonywanie cudzych rozkazów bez pytań? Czy można być jednocześnie wolnym człowiekiem i niewolnikiem dowództwa?

Kiedy żołnierz ginie na wojnie, system natychmiast kreuje z niego “bohatera”. Stawia mu pomniki, organizuje uroczystości i nadaje ordery – ale tylko po to, by kolejne pokolenia dawały się wciągnąć w tę samą pułapkę. Jeśli żołnierz ginie, to nie dlatego, że walczył o wolność, lecz dlatego, że politycy wysłali go do walki, która służyła ich interesom. Zawsze ginie zwykły żołnierz, nigdy ten, kto wydaje rozkazy. Prawdziwi wygrani w wojnach to nie narody, lecz elity, które wojen używają do przejmowania władzy i kontroli.

System potrzebuje mitologii “bohaterskiego żołnierza”, bo inaczej ludzie nie chcieliby ginąć w wojnach, które niczego im nie dają. Dlatego propaganda kreuje obraz “obrońcy ojczyzny”, mimo że w rzeczywistości żołnierz nie walczy za siebie, lecz za cudze interesy. Nie decyduje, lecz słucha rozkazów. On nie jest żadnym “obrońcą wolności”, bo jego podstawowym obowiązkiem jest posłuszeństwo. Gdyby żołnierze naprawdę walczyli za wolność, pierwszym wrogiem, którego powinni obalić, byłoby ich własne dowództwo. Bo to ono sprawia, że zamiast być wolnymi ludźmi, są pionkami w grze, której zasad nawet nie rozumieją.

Według oficjalnej propagandy żołnierz broniący ojczyzny to bohater, ten który ginie na wojnie,  to męczennik sprawy narodowej… ale co z tym, który atakuje inne kraje?

Tu system zaczyna się plątać – bo skoro obrońca to bohater, to agresor powinien być nazywany oprawcą, bandytą, najeźdźcą. Ale tego się nigdy nie powie. Zamiast tego pojawiają się propagandowe sztuczki:

• „misja pokojowa” – czyli wojsko wchodzi z butami do innego kraju i „zaprowadza pokój” (czytaj: narzuca swoją kontrolę),
• „interwencja humanitarna” – czyli inwazja w opakowaniu „pomocy” (zazwyczaj dla własnych interesów),
• „obrona wartości demokratycznych” – czyli „nie podoba nam się wasz rząd, więc go zmienimy”,
• „prewencyjny atak” – czyli „nie mamy dowodów, że jesteście zagrożeniem, ale i tak was zaatakujemy”.

Czyli bohaterem zostaje się tylko wtedy, kiedy system tak zdecyduje – nie według logiki, tylko według narracji potrzebnej na dany moment.

Ostateczne pytanie:

Czy „żołnierz-bohater” jest bohaterem niezależnie od kontekstu, czy tylko wtedy, gdy władza tego potrzebuje?

Bo jeśli system może nazwać cię bohaterem za obronę, ale nie nazwie cię oprawcą za napaść – to znaczy, że cała definicja „bohaterstwa” jest tylko iluzją manipulowaną według politycznych potrzeb. 

Wniosek: Czas porzucić mitologię “wojownika ojczyzny”

Mit żołnierza-bohatera to tylko propagandowa iluzja, która ma zapewnić, że kolejne pokolenia będą szły na wojny, które nigdy nie były ich wojnami. Prawda jest brutalna: żołnierz nie jest bohaterem, lecz narzędziem. Nie walczy za wolność, lecz za tych, którzy nigdy sami by nie walczyli.

Ale spokojnie! Po śmierci system zadba o jego “honor” – nad grobem zabrzmi orkiestra, weterani zasalutują, politycy uroczyście podziękują za “poświęcenie”, a jego nazwisko pojawi się na tablicy pamiątkowej. Jego rodzina dostanie medal. A potem… przyjdzie nowe pokolenie i cykl zacznie się od nowa.

Tylko nikt nie powie, że prawdziwy bohater to ten, kto odmówił bycia narzędziem.

Z przesłaniem dla świata, Morfeusz