Absurd jako mądrość

W dzisiejszym świecie wiele rzeczy, które są sprzeczne i absurdalne, funkcjonuje jako „mądrość zbiorowa” albo „fundament cywilizacji”.
System nazywa to „postępem”, „rozwojem”, „dziedzictwem kultury”.
W wśród ludu dominuje założenie: że skoro większość przyjmuje absurd, to musi być w nim głęboka mądrość.

Dzisiejsza rzeczywistość stoi na tym, że absurd podniesiono do rangi mądrości.
– W prawie: to, co sprzeczne, nazywa się „sprawiedliwością”.
– W religii: to, co nielogiczne, nazywa się „misterium”.
– W nauce: to, co hipotetyczne, nazywa się „pewnikiem”.
– W ekonomii: to, co fikcyjne, nazywa się „wartością”.
– W polityce: to, co kłamliwe, nazywa się „strategią”.
– W edukacji: to, co posłuszne, nazywa się „inteligencją”.

Można to ująć tak:
Żyjemy w epoce, w której rozum nie jest miarą, tylko zagrożeniem. Kto wskazuje sprzeczność, ten jest wariatem. Kto ją czci, ten jest autorytetem. Mądrość została zbudowana na absurdzie — i absurd nazywany jest mądrością.

1. Prawo
Człowiek, który nie zapłaci mandatu za bilet, trafia do sądu i może trafić do więzienia.
Bank, który oszuka miliony klientów, płaci karę z pieniędzy tych samych klientów.
W jednym przypadku kara niszczy jednostkę. W drugim — wzmacnia system.
Prawo działa nie po to, by naprawić krzywdę, ale by utrzymać hierarchię.
To nie jest sprawiedliwość. To zarządzanie posłuszeństwem.
To, co sprzeczne, nazywa się sprawiedliwością.
Człowiek, który kradnie z głodu, trafia do więzienia.
Człowiek, który kradnie miliony w garniturze, dostaje nagrodę za „zaradność gospodarczą.”
Prawo nie rozróżnia przyczyny, tylko formę.
Zatem forma jest „sprawiedliwa”, choć jej treść jest sprzeczna z rozumem.
Sprawiedliwość została odwrócona: nie jest już przywróceniem równowagi, lecz ochroną nierównowagi.

2. Religia –
Ksiądz w złotych szatach głosi ubóstwo.
Ludzie słuchają i klękają przed bogactwem, które potępia bogactwo.
Mówi się: „to symbol, nie sprzeczność.”
Ale symbol nie może negować własnej treści.
Misterium to wygodne słowo na „nie myśl, wierz.”
To, co nielogiczne, nazywa się misterium.
Bóg wszechmocny potrzebuje ofiary, by przebaczyć ludziom, których sam stworzył.
Mówi się, że to tajemnica wiary — a nie sprzeczność w samej logice stwórcy.
Misterium to słowo, które przykrywa niemożność odpowiedzi.
Zamiast „nie wiem”, mówi się „to tajemnica.”
Tak rodzi się dogmat: nielogiczność podniesiona do świętości.

3. Nauka
Lek testowany trzy miesiące zostaje ogłoszony „bezpiecznym i skutecznym.”
Po roku znika z rynku, bo zabija ludzi.
Jednak przez ten rok był naukowym pewnikiem, a każdy, kto pytał, był „antynaukowy”.
Dowód przestał znaczyć doświadczenie, a zaczął znaczyć zgodność z narracją.
W laboratoriach nie szuka się prawdy — szuka się potwierdzenia finansowania.
To, co hipotetyczne, nazywa się pewnikiem.
Teoria, którą powtarzają miliony, staje się „faktem” bez dowodu.
Ewolucja, ciemna materia, wielki wybuch — nie jako obserwacje, lecz jako wiara w model.
Kiedy hipoteza trwa długo, zaczyna być prawem.
Nie dlatego, że jest prawdziwa, tylko dlatego, że nikt już nie pyta.
Nauka przestała badać — zaczęła wierzyć w swoje modele.

4. Ekonomia
Firma warta miliard dolarów nie ma żadnego produktu.
Jej wartość to liczba kliknięć, a jej majątek to wycena na giełdzie.
Kiedy liczba kliknięć spada, miliard znika w sekundę.
Ale ludzie, którzy pracowali na ten „miliard”, zostają bez środków do życia.
Fikcja była wartością. Praca była błędem.
To, co fikcyjne, nazywa się wartością.
Pieniądz, który nie istnieje, decyduje o życiu człowieka.
Kurs waluty zmienia się bez zmiany czegokolwiek w rzeczywistości.
Papier i cyfry tworzą złudzenie bogactwa.
Człowiek, który nic nie wytwarza, może mieć wszystko.
Człowiek, który wytwarza wszystko, nie ma nic.
Wartość jest oderwana od rzeczy, jak cień od ciała.

5. Polityka
Rząd mówi: „musimy wprowadzić podatek solidarnościowy, by pomóc biednym.”
Po roku biedni mają mniej, bogaci więcej, a podatku już nikt nie znosi.
To nie pomyłka, to plan.
Strategia to słowo, które czyni kłamstwo legalnym.
Polityka to teatr, w którym fałsz jest rekwizytem, a prawda – zakazanym słowem.
To, co kłamliwe, nazywa się strategią.
Wojna to „operacja pokojowa.”
Kłamstwo to „retoryka dyplomatyczna.”
Manipulacja to „zarządzanie narracją.”
Polityk nie odpowiada za słowa, tylko za skuteczność.
Kłamstwo staje się narzędziem systemowym — i dopóki działa, jest prawdą operacyjną.
Strategia to kłamstwo, które przynosi zysk.

6. Edukacja – „wiedza” jako powtarzanie
Uczeń ma pamiętać, nie rozumieć.
Ma recytować wzory, których znaczenia nikt mu nie wyjaśnił.
Ma znać daty bitew, ale nie rozumieć, dlaczego wojna w ogóle istnieje.
Ma pisać testy, a nie pytania.
W szkole pytanie to błąd, a odpowiedź to nagroda.
Im bardziej bezmyślnie powtarza, tym lepszy wynik.
Wiedza stała się dźwiękiem, który nie ma treści.
To tresura, nie nauka. Dziecko, które zadaje pytanie „dlaczego dwa plus dwa to cztery?”, dostaje uwagę za „złośliwość.”
Student, który podważa dogmat naukowy, zostaje wyrzucony z zajęć za „brak szacunku.”
Nauczyciel, który uczy myśleć, traci pracę, bo jego uczniowie „nie realizują podstawy programowej.”
Wiedza nie jest już drogą do prawdy — jest formą dyscypliny.
Edukacja nie wychowuje człowieka. Wytwarza funkcjonariusza systemu.

System nie przetrwa dzięki prawdzie. System przetrwa tylko dzięki zgodzie na absurd.
Dlatego każda jego dziedzina ma własne imię dla sprzeczności:
– Prawo mówi: sprawiedliwość.
– Religia mówi: misterium.
– Nauka mówi: fakt.
– Ekonomia mówi: wartość.
– Polityka mówi: strategia
– Edukacja mówi: wiedza

A człowiek, który nazywa rzeczy po imieniu, staje się wrogiem wszystkich naraz.

Morfeusz