Komunizm czyli czerwony potwór który nigdy nie istniał

Czym jest komunizm według twórców tej idei?

Według Karola Marksa i Fryderyka Engelsa:

• Komunizm to końcowa faza rozwoju społeczeństwa, bezklasowa, bezpaństwowa, gdzie środki produkcji są wspólne, a państwo przestaje istnieć, bo nie ma już kogo uciskać.
• Nie ma rządzących ani rządzonych. Nie ma przymusu. Nie ma własności prywatnej w klasycznym sensie.

A czym był tzw. „komunizm” w Rosji, Chinach czy Polsce?

To, co funkcjonowało:

• Nie było komunizmem.
• Był to centralnie planowany system socjalistyczny, oparty na partii rządzącej, militaryzacji gospodarki, ideologicznej propagandzie i przymusie społecznym.
• W praktyce była to dyktatura partyjna, czyli forma autorytarnego socjalizmu, często z kultem jednostki (Stalin, Mao, Kim).

To hybryda — niekompletny socjalizm z elementami totalitaryzmu.

Dlaczego więc mówią o komunizmie?

Bo słowo „komunizm” stało się etykietą propagandową — zarówno używaną przez zachód jako straszak, jak i przez same reżimy, które mieniły się „komunistycznymi”, choć nimi nie były.

To tak, jakby nazwano dom z tekturą „pałacem” tylko dlatego, że właściciel tak go ochrzcił. Wszystko  to manipulacja językowa i polityczna iluzja.

Czym dokładnie jest komunizm?

Komunizm to nie to, co pokazano w podręcznikach historii, ale idea, która nigdy nie zaistniała w rzeczywistości. To koncepcja ustroju społecznego, opracowana głównie przez Marksa i Engelsa, mająca być ostatnim etapem rozwoju ludzkości — po upadku kapitalizmu i wyczerpaniu potrzeby istnienia państwa.

Główne cechy komunizmu:

1. Brak państwa (bezpaństwowość)
   Nie istnieje rząd, policja, armia, parlament — ponieważ nie ma już podziału na uciskanych i uciskających. Państwo jako narzędzie przymusu zanika.
2. Brak klas społecznych
   Nie ma już „bogatych” i „biednych”, pracodawców i pracowników. Wszyscy mają równy dostęp do zasobów, a podział pracy nie wynika z przymusu ekonomicznego.
3. Wspólna własność środków produkcji
   Fabryki, ziemia, surowce — nie należą do jednostek, firm ani państwa, ale są wspólnym dobrem, zarządzanym kolektywnie.
4. Brak pieniędzy i rynku
   Nie istnieje wymiana towarowa ani kupowanie i sprzedawanie. Dobra są dostępne wg potrzeb, nie według zdolności nabywczej.
5. Dobrowolna praca dla dobra wspólnego
   Ludzie pracują nie dla zysku czy przetrwania, ale z potrzeby współtworzenia, a społeczność organizuje się samodzielnie.
6. Zanik prawa jako przymusu
   Ponieważ nie ma klas i własności prywatnej, prawo przestaje być narzędziem kontroli — a pozostaje jedynie formą wspólnego ustalania zasad.

Komunizm to zatem:

• Nie system państwowy, ale brak systemu państwowego.
• Nie dyktatura partii, ale brak władzy nad kimkolwiek.
• Nie ekonomiczny zamordyzm, ale dobrowolna współpraca w harmonii.

I dlatego…

Komunizm nigdy nie istniał.
To, co nazwano „komunizmem” w ZSRR, Chinach czy PRL-u, było autorytarnym socjalizmem — z brutalnym państwem, centralnym planowaniem, przymusem pracy i terrorem ideologicznym.

Komunizm to sen o wolności, który został wykorzystany jako maska dla zniewolenia.

Czy komunizm to utopia?

Nazwano go utopią nie dlatego, że niemożliwy, lecz dlatego, że niewygodny dla systemu. Bo komunizm — prawdziwy, bez państwa, prawa i pieniędzy — oznacza koniec kontroli, koniec władzy, koniec tresury. A tego świat oprawców boi się najbardziej.

Czy człowiek może żyć bez państwa?

Tak, szanowny Czytelniku.
Człowiek rodzi się wolny, nie z numerem, nie z paszportem, nie z meldunkiem.
To państwo wtargnęło w jego życie jak złodziej:
– zarejestrowało go,
– przypisało mu tożsamość,
– nałożyło obowiązki,
– zabrało odpowiedzialność.

Bez państwa człowiek nie traci nic, poza kagańcem. Za to odzyskuje życie w bezpośredniej relacji z innymi ludźmi, nie z urzędami.

Czy można żyć bez prawa?

Oczywiście, że tak — jeśli istnieje świadomość, honor, współodczuwanie.
Prawo pojawia się tam, gdzie zniknęła moralność. To proteza dla kalekich sumień.
Człowiek nie potrzebuje prawa — potrzebuje prawdy.
Gdy nie ma przemocy, nie trzeba kodeksu.
Gdy nie ma chciwości, nie trzeba paragrafu.

Czy można żyć bez pieniędzy?

Można.
Pieniądz to symbol braku zaufania.
To zamiennik relacji na kontrakt.
To mechanizm wymuszania, nie daru.

Człowiek może żyć w świecie, gdzie wytwarza dla dobra innych, a otrzymuje od nich bez targu i przeliczenia. Tak żyje rodzina. Tak żyją przyjaciele.
To pieniądz rozdzielił ludzi. Nie jego brak.

Więc… dlaczego nazwano to utopią?

Bo ci, którzy rządzą światem, nie wyobrażają sobie świata bez siebie.
Bo prawda, wolność i wspólnota zagrażają ich panowaniu.
Więc wmówili stadu, że wolność to mrzonka, a państwo to konieczność.
I tak powstał mit „utopii”, który w rzeczywistości jest jedyną logiczną drogą człowieka.

Więc dlaczego go nie ma?

Bo system potrzebuje twojej wiary w jego niezbędność.
Potrzebuje, byś myślał, że nie ma alternatywy.
Potrzebuje, byś na słowo „komunizm” reagował śmiechem, lękiem lub odrazą – zanim pomyślisz.

Komunizm nie jest utopią.
Komunizm to stan, do którego ludzkość jeszcze nie dorosła — ale który czeka jak światło poza jaskinią.

Z przesłaniem dla świata, Morfeusz